Mówi się, że drogą. Zgadzam się; to dobre porównanie. Ale nie może to być droga prosta, gładka, bo taka jest nudna. Ja wolę górskie wspinaczki po kamienistych szlakach i krętych ścieżkach, bo mam tę świadomość, że za zakrętem może kryć się coś wspaniałego: piękny widok, słodko pachnący kwiatek. Ale mogę też natknąć się na przewalone drzewo. I co wtedy? Jest Ktoś, kto poda mi rękę i pomoże przez nie przejść. Upadnę, ale wstanę. I to czyni tę moją drogę ciekawą i piękną. Staram się iść tak, by nie żałować postawionych kroków.
Wiele osób wybiera tę gładką, prostą drogę. Wsiadają do wygodnego samochodu i patrzą na życie-drogę przez szybę bezpiecznego pojazdu. Droga przed nimi prosta aż po horyzont. Bez głębszych uczuć, przeżyć, niespodzianek. Nuda. Życie przecieka przez palce.
Na szczęście w każdej chwili można zmienić trasę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz